غیبت    

 ظلمت نمی داند که انسان روشنایی جهان است اگر می دانست پا پس می کشد ودر ابدیت فرو می رفت ما بایدظلمت را به نور تبدیل کنیم نوری که درراستای ایمان وصداقت به پرواز درمی آید وهمچون پرندگان سبک بال می رود تا محو شود .

محو دوست داشتن ها؛ آرامش ها وماندن ها

اگر غیبت خوب است ونوراست چرا تارشده وبه جان اهلش افتاده؛ به جان کسانی که چنان گستاخ وبی پروا راحت ازدیگران می گویند وقد راست  می کنند برای بی گناهی ومعصومیت خود.

بی تردید این آتش اول ازهمه منی را می سوزاند که خود را درپشت نادانی خود پنهان کرده ام وسعی دارم انسانی دیگر را خراب کنم؛ با غیبت کردن: دریغ ازاینکه او هرچه می خواهد باشد بدیا خوب به من چی می رسد جز باری گناهان شخصی که من درمورد او چشمانم را بستم وخیلی راحت حرف می زنم.

آری،بارگناهان او برای من است ومن زیرباراین گناهان قد خم کرده ام ای کاش فقط همین باشد خدا به فریاد آخرتم برسد..

انسانی که غیبت می کند گویی برکنار دریایی از خون نشسته ودائم از آب آن می نوشد خود نمی داند که این آب پراز لاشه وخون آلوداست به خیال خود آب می نوشد تا سیراب شود. و ای کاش روزی سیرآب شود (ازغیبت) کسی که پشت سر برادردینی خود غیبت می کند این را برخود روا می دارد ومستحق همین است. مگر نه اینکه هیج موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکرنمی کند؟ پس چرا ما اینقدر ازخود غافلیم وخود را با انجام دادن این اعمال زشت به سوی نابودی می کشانیم. بیاییم به فکر خویشتن خویشش باشینم وبرای نابودی دیگران، خراب کردن، رسوا کردن و...

خیلی چیزهای دیگر خودرا به سمت نابودی سوق ندهیم. می دانم ، اگر دقیق شویم به خود وبه پروردگار وقدرت مطلق ایمان داشته باشیم اگرکسی هم ما را به سمت کوهی از مشکلات سوق داده باشد وباعث حقی نابودی ما درزندگی مان شده باشد وما این حق رابه خود بدهیم که می توانیم پشت سراو صحبت کنیم و آزادیم تا حقوق ازدست رفته خودرا به وسیله این عمل ارزشی (غیبت) بگیریم جز اینکه خودرا به چاه انداخته باشینم کاری نکرده ایم چاهی که ازآن خون- فوران می کند وداخل آن پراز مردار است ،

خدا به داد آخرتمان برسد: انشاالله که همه ما ازغیبت فاصله بگیریم وسلامتی روح وروان خود را به خطر نیندازیم تا به آرامش برسیم.             

      لژیون  خانم پوربابا گل                                       طاهره شجاعی