به نام نامی اولین عاشق که اوست

برداشتی از دو صفحه اول  وادی دهم :                         

با مشاهده روزنه کوچک نور و جاری شدن در مسیر آن بود که حرکت آغاز شد، قدمها کوتاه و خسته بودند ولی محکم و با اطمینان برداشته می شد چون با هر قدم هر چند کوچک رو به نور انگار که نور هم جلوتر می آید ، گویی در آنجا خبرهایی هست .

مسیر بسیار سرد و هولناک بود ولی مقصد زیبا و جذاب، چرا که هدف احیا بود .

زمزمه هایی در گوش من خوانده می شود . و دائما تکرار میکرد که ، جلو، فقط جلو را نگاه کن و این صدای رب زمینی بود چون در حاشیۀ راه درّه ای بسیار مخوف مشاهده می شد که از اول راه در مسیر با ما بود ، در لبۀ این پرتگاه استخوانها و اجساد هم مشاهده می شد از رب خود که بلد راه بود ، پرسیدم : آن استخوانها و اجساد چه کسانی هستند؟ با فریادی تکان دهنده ولی حاوی عشق جواب داد: مگر نگفتم فقط جلو را نگاه کن ؟ آنها نابینایانی بوده اند که در روز به دنبال شب رفته اند و قبل از اینکه به لبه پرتگاه هدایت شوند هم بیدار و هم بینا بوده اند و نمی توانیم بگوییم که هنوز هم بیدار هستند ،زیرا صفت گذشته در انسان صادق نیست چون انسان جاری است و آنها به اعماق دره جاری شده اند ، راهنما اینبار با صدای آرام ادامه داد ، که تو رد پای رها یافتگان را نمی بینی که حتی برف و یخ بندان هم آنها را نپو شانده است؟! و با انگشت اشاره جرقه های نور  را به من نشان داد و فرمان حرکت را صادر کرد. این روزنه ادامه دار بود تا جایی که به اذن الله و خواست درونی روشنایی بر تاریکی چیره شد، ولی تاریکی به طور مطلق از بین نرفته چون القاِِِیِات اهریمن در همه جا هستند، و با آدمی است که دریافت کند یا نکند .دیگر هیچ را کبی کور و هیچ مرکبی لنگ نیست، چشمه های شهر برای پرشدن دیگر نیازی به ظرفهای آب ندارند، این جوشش و خود کفایی ادامه دار خواهد بود ، مشروط بر اینکه به اندازه نیاز استفاده شود (خداوند حاکمی چون عقل در درون ما نهاده است و برای آن یک حدی تعیین کرده است تا برای آن چیزی که انجام ندهد به قوه تشخیص برسد.) در بیشتر مواقع توانایی، انجام ندادن است نه انجام دادن.

و اگر توانایی آن را داشته باشد که ازاین قانون پیروی کند، نسیم آرام الله چون امواج نور که همان ایمان است براندامهایش حاکم می شود و این امنیت همان بهره ای است که انگشت اشاره ، آن را نشان داده بود، دیگر آنچنان نیازی برای چنگ زدن به ریسمان نیست زیرا بند محکم تر شده است و این وصل شدن یک جانبه نیست ، چون آموزش در هر حلقه توقف ندارد .( ارابه ها را در بیکران به حرکت درآورید که نگهبانان ماوراء به آنچه در زمین می گذرد نیازمندد.)هستند کسانی که درکنار یک رب زمینی روان می شوند و در پی آنند که او آنی دارد . و با حرکت در جوار رب ، قله را فتح می کنند حتی اگر تقدیر باشد با پای برهنه !

آنگاه مجذوب رحمت قدرت مطلق می شوند و دیگر به حکمت های الهی نمی گویند : عذاب . و به مسائل گذرا  نمی گویند: مشکلات . و هستند کسانی دیگر که مجذوب قدرت ماده و مادیات می شوند و برای رسیدن به هدفهای پوچشان از همه چیز و همه کس پله می سازند و به زعم خود بالا می روند و دلهای  خود را تبدیل به انبار طمع ، کینه ،نفرت و .....   کرده اند و مانند همان چهارپایانی هستند که هرقدر در خورجینشان سیم و زر بریزی راه رفتن و حمل کردن برایشان سخت تر می شود و ای کاش می دانستند که چیزهایی که فقط برای انسان باقی می ماند ، اندوختۀ اندیشه و آگاهی های اوست که کسب کرده است و هر قدر که آدرس و راه روشنایی را برایشان بگویی تاریکی را انتخاب می کنند و غافل از آنند که سیستم خلقت طوری برنامه ریزی شده است که همه اعمال آدمی در آن ثبت می شود بدون هیچ کم و کاستی .

نویسنده : مسافر مجتبی خدا کرمی